środa, 11 listopada 2026

Szczepan Twardoch - Waldkauz [recenzja]


 Wydawnictwo Marginesy

Warszawa 2026


Och, jak dobrze się zapowiadało.

I cała nadzieja na to co wspaniałe rozmyła się pośród dygresji, narracyjnych skoków i powrotów, zaburzeń rytmu, który w efekcie prowadzi do chaosu, a następnie znużenia gonieniem za wątkami i ich przeskokami. 

Twardoch, polegając na swoich najmocniejszych stronach buduje opowieść o tożsamości, historii, dwoistości i wielowymiarowości ludzkiej natury, a wszystko to ugruntowane wyborami płynącymi z rzeczywistości historycznej i społecznej.

Tym razem jesteśmy na Górnym Śląsku dwudziestolecia międzywojennego, gdzie tłem jest II powstanie śląskie, społeczeństwo jest spolaryzowane, przenikają się języki, tożsamości, konflikty moralne i narodowościowe. Mamy mocnego, pełnego soczystej, samczej energii (tak jak lubi Autor!) bohatera, który poraniony osobistą historią próbuje zmierzyć się z codziennością i kryzysem wartości. Mamy też podwójną tożsamość i walkę pierwotnych sił z tym co kulturowo wtłoczone, jest element pozarealistyczny - rozumienie mowy ptaków, druga, "nieochrzczona" natura, która próbuje wybijać się na niepodległość. Są: zawiść, zazdrość, zbrodnia, przemoc, walka o dominację i tym podobne charakterystyczne dla Twardochowego świata przedstawionego.

Bardzo cenię świat przedstawiony umiejscowiony na Górnym Śląsku pośród ludzi i namiętności. 

Tym razem Autor do wątków tożsamościowych, historycznych, kryminalnych dodaje słowiańszczyznę, magię i parę innych i z ta mnogość nie służy książce. 

Doceniając umiejętności językowe, przywiązanie do regionu i jego historii i tradycji odkładam puszczykową opowieść z ulgą. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz