Wydawnictwo Cyranka
Warszawa 2024
Bardzo przeszkadza mi w tej książce udowadnianie tezy, która nie jest postawiona wprost, choć może niech jej potwierdzeniem będzie sam tytuł. Już w nim Brzeska nazwana jest "przeklętą ulicą" i niemal każda opowieść, niemal każdy bohater tego zbioru ją potwierdza.
Swego rodzaju wyjątkiem jest 55 letni Mirek, który przez większość życia realizował założony przez Autora scenariusz (patologiczna rodzina, alkohol, przemoc, domy dziecka, poprawczaki, więzienie, kradzieże/przemyt/gangi). W dorosłym życiu, podczas odbywania kary w więzieniu przechodzi przemianę i przyłącza się do zielonoświątkowców, ale poza (częściową) pozytywną opowieścią o nauczycielu z Brzeskiej, cała reszta wciela w życie scenariusz, który można zamknąć w słowach jednego z bohaterów: "Od małego wbijano nam do głowy, że skoro jesteśmy stąd, to jesteśmy już przegrani na starcie. (...) My byliśmy ci gorsi, zawsze podejrzani, cokolwiek by się stało. Jednocześnie w domach albo od starszych kolegów ciągle słyszeliśmy, że ten cały świat zewnętrzny to świat "frajerski". Wszyscy spoza dzielnicy to "klienci", których można było oszukać, okraść, pobić".
Autor rozmawia z sąsiadami, poznaje ich historie, cierpienia, wybory, do których zostali czasem przymuszeni, czasem nie widzieli innego drogi. To opowieść o ludziach, znających jedną drogę, mających jeden wzór. Jest to boleśnie tendencyjne i pozbawione krytycznego myślenia.
Rozumiem, że Autor chciał zrealizować pomysł i podkreślić prawdziwość swoich spostrzeżeń i dać przestrzeń dla wywiadów, jakie przeprowadzał z mieszkańcami ulicy między 2007 a 2018 rokiem. Prawdziwie to rozumiem. Jednak nie po drodze mi z takim jednostronnym podejściem. Mieszkańcy Brzeskiej zasługują na więcej.
